Polska Federacja Stowarzyszeń Zarządców Nieruchomości

Zaszczyt organizacji tego wydarzenia o ogólnopolskim zasięgu przypadł Warszawskiemu Stowarzyszeniu Zarządców Nieruchomości Komercyjnych, które pragnie sprawdzić się w tej nowej roli.

Mamy również satysfakcję wynikającą z tradycji, ponieważ zarówno I jak i obecny V Kongres odbywa się w Warszawie, w miejscu szczególnym tj. w Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II.

W trakcie dwudniowych spotkań chcemy podzielić się z Państwem wiedzą, która charakterystyczna jest dla działań związanych z obsługą tego specyficznego, trudnego, lecz bardzo interesującego rynku, jakim jest zarządzanie nieruchomościami komercyjnymi.

Mam również nadzieję, że oficjalne wystąpienia naszych gości sprowokują Państwa do owocnych dyskusji, które niekoniecznie zakończą się w wyznaczonych godzinach obrad. Jestem przekonany, iż niedokończone rozmowy będą mogły być kontynuowane w swobodniejszej atmosferze i nastroju na zaplanowanym bankiecie, który odbędzie się w pierwszym dniu Kongresu.

Życząc interesujących wrażeń wszystkim uczestnikom V Kongresu Polskiej Federacji Stowarzyszeń Zarządców Nieruchomości wyrażam nadzieję, że wyniosą Państwo z naszych wspólnych spotkań wiedzę, która ułatwi wam realizację zawodowych zamierzeń na polu zarządzania wszelkimi typami nieruchomości.

Wykłady i dyskusje poświęcone będą przede wszystkim nowoczesnym technologiom zarządzania, zwróconym na aktywność i kreatywność.

Już po raz drugi świetności naszemu kongresowi nada wizyta delegacji amerykańskiego instytutu IREM.

Istotnym elementem będzie również dyskusja programowa. Chcemy, żeby wszyscy uczestnicy mogli mieć bezpośredni wpływ na naszą działalność.

Liczę na to, że tematyka tego kongresu wzbudzi Państwa zainteresowanie.

Organizatorzy pomyśleli również o rozrywce i przygotowali dla Państwa interesujące propozycje na wieczór.

Życzę Państwu mądrych obrad, ciekawych referatów i miłych wrażeń z naszego kongresu.

 

V Kongres PFSZN to byt wielki sukces. Może ładniej by było, gdyby pochwałę wygłosił ktoś spoza naszej Federacji, ale natchnął mnie duch niedawnej kampanii wyborczej: chwalmy się, zanim inni nas pogrążą.

Niewątpliwie, największym sukcesem tegorocznym było uroczyste przyjęcie IREM-u w poczet członków PFSZN.

Myślę, że to największy sukces ostatnich dwóch kadencji. Mamy w swoim gronie organizacją reprezentującą najwyższy poziom wiedzy o zarządzaniu nieruchomościami, skupioną na rozpowszechnianiu tej wiedzy i skupiająca wybitnych fachowców. Wobec dotkliwego głodu wiedzy w dziedzinie zarządzania jest to bezcenny partner. Warto na marginesie zauważyć, że przyjcie IREM-u w poczet naszych członków powinno w pewnym sensie przyczynić się do upragnionej konsolidacji środowiska: przecież członkowie IREM zrzeszeni są w wielu stowarzyszeniach z różnych federacji.

Wróćmy jednak do Kongresu. Poświęcony był najnowszym trendom w zarządzaniu, co zapewne było powodem wysokiej frekwencji. Rzeczywiście, referaty były bardzo ciekawe i rozwijające, co zawdzięczamy głównie wkładowi, jaki wniosła jedna z najbardziej renomowanych firm na świecie: Cushman & Wakcficld. Ja jednak chciałbym zwrócić uwagę na pewien fragment odczytu prezydenta IREM, który specjalnie przyleciał na nasz Kongres z USA. Mówiąc o filarach zarządzania, wymienił trzy najważniejsze cechy zarządcy: etyka, edukacja i doświadczenie i obrazowo przedstawił je w postaci trójkąta, którego podstawy tworzyła etyka.

Słuchając jego słów próbowałem wyobrazić sobie, jak taki trójkąt wyglądałby, gdyby powstał w Departamencie Regulacji Rynku Nieruchomości Ministerstwa Infrastruktury.

Etyka znikłaby z pewnością, jaku niemodna i niemierzalna cecha osobowa. Zastąpiona zostałaby przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, której nawet sama nazwa jest fałszywa, jako że nie bada ona merytorycznych błędów w zarządzaniu, lecz tropi przypadki naruszenia przepisów. W oczach KOZ-y nawet największy ignorant jest dobry, jeśli tylko ściśle stosował się do ustaw.

Edukację zastąpiłby rządowy system licencjonowania, skupiony przecież znowu na sprawdzaniu znajomości przepisów, a nie wiedzy zawodowej. Wyobrażacie sobie kierowcę, którego na egzaminie prawa jazdy pytano wyłącznie o kodeks drogowy, a nie sprawdzano czy umie prowadzić?

Doświadczenie znikłoby z podobnych powodów, co etyka. Minister, wydając licencję, sprawdza tylko me­chanicznie staż zawodowy. Za całe konieczne doświadczenie wystarcza odbębnienie półrocznej praktyki, naj­lepiej w ramach warsztatów, które co prawda niewiele dają adeptowi, ale pozwalają zarobić organizatorom.

Czym Ministerstwo zastąpiłoby doświadczenie w naszym trójkącie? Nie znalazłoby się chyba nic w zastępstwie i w ten sposób powstałby innowacyjny trójkąt dwuboczny. Tak jak trójnóg z urwaną jedną nogą